Chyba wszyscy się domyślali.
Tylko pogratulować! : )

w końcu :P, ale szczerze jakoś mnie to nie dziwi :P, oni dla mnie zawsze są i byli platynowi ;)

Brawa dla recenzentów z "Życia Warszawy". Recenzja podobna do tej z "Magazynu Gitarzysta" (na forum o tej drugiej się już wypowiedziałem). Na tej płycie KAŻDY znajdzie coś dla siebie, więc widać jak słuchano tej płyty. Choć album mam już ponad tydzień, to jeszcze wyłapuję "smaczki", dlatego ze szczegółową oceną wstrzymam się jeszcze przez jakiś czas, choć już jestem zadowolony z nowych utworów.

Przy okazji, czytając takie "recenzje" ("ŻW" i "MG") muszę się zgodzić z Shagwestem, że opinie "fachowców" się nie liczą. Liczy się to co sądzi fan. Tę dyskusję wtedy rozpoczął H., więc chciałem mu po prostu pomóc w argumentacji, bo wcześniej to on mi pomógł argumentować w dyskusji na temat krytyki RAMMSTEIN na forum.


BARDZO cieszy mnie ta wypowiedź:
Christoph Schneider: O rozpadzie nie było i nie ma mowy…

Hurra! :D

Jakoś nigdy specjalnie mnie nie ruszało, gdy jakaś płyta jednego z moich ulubionych wykonawców osiągała status złota, platyny czy nawet płyty diamentowej ;)

Wg mnie wysoka sprzedaż tak naprawdę nic nie dowodzi, a te wszystkie przeliczniki są tak poustawiane, żeby wytwórnie płytowe mogły być dumne z poczynań swoich podopiecznych.