Nie wiem, czy już o tym mówiłem, ale myślałem, że jak nie ma mnie w domu, to moje zabawki łażą sobie po pokoju jak w Toy Story. Ale zawsze wracają na miejsce. :)

Ja jak byłam mała, tak około 4 lat, to myślałam, że dorośli nigdy nie byli dziećmi; jak moja mama powiedziała kiedyś "Jak byłam dzieckiem" to wyobraziłam ją sobie taką jak była tylko w miniaturowej wersji.
Dwa, to myślałam, że zabawki, lalki i inne przerażające rzeczy ruszają się, gdy są za moimi plecami i nie patrzę.
Bałam się też odkurzacza, nie pamiętam dlaczego. Coś sobie ubzdurałam, czy to przez obejrzenie jakiejś bajki, czy coś innego.
I całe dzieciństwo myślałam, że jestem wyjątkowa, mam moc, tylko nie potrafię jej uwolnić!

Jak byłam mała i jeździłam z moim Ojcem autem i przejeżdżaliśmy przez wiochę i tam była rozdzielnia prądu to ja myślałam, że tam się świat kończy. Z dużo "i"

Jak byłam mała to myślałam że kiedy piorun uderza w drzewo to robi z korony drzewa jeszcze większy puszap xd

Mój świat się kończył gdzieś w okolicach No Mercy - z jednej strony kościół na Bema, z drugiej strony Dworzec Zachodni, tam dalej za nim wtedy nic nie było. Naprawdę nicość, tylko światła jakieś na horyzoncie :D